یادداشت های یک دانشجوی مکانیک

امروز جلسه ماهانه دانشجوهای دکترا گروهمون بود. طبق روال عادی دور هم نشستیم و در مورد مسائل مربوط به پروژه هامون صحبت کردیم. یکی از خاصیت های این جلسه ماهانه اینه که از حرفای خاله زنکی که توی گروه هست خبردار میشیم. هرکسی هر چیزی گیرش اومده میریزه وسط. کی میخواد بره. کی میخواد بیاد. کی میخواد قراردادشو تمدید کنه. قرارداد کی رو نمیخواند تمدید کنند. دفتر فلانی قرار بره فلان جا. اون یکی این طوری. این یکی ... . گرچه بینهایت خاله زنکی هست ولی بسیار هم مفیده و البته مهیج. البته این حرفای خاله زنکی موضوع اصلی جلسه نیستند و هروقت پیش میاد بچه ها در مورد این جور چیزا صحبت میکنند ولی خوب به نظر من این حرفای غیر رسمی خاله زنکی خیلی مهم هستند چون به آدم کمک میکنند رفتارش رو به بهترین نحو با هرکس تنظیم کنه. بگذریم... . یه بابایی هست توی این جلسه که خیلی پر حرفه. امروز توی جلسه شروع کرد به صحبت کردن و یه ریز و پشت سر هم حرف میزد. هر موضوعی پیش میومد چونه اش به کار می افتاد و به هیچ وجه هم بی خیال نمیشد. قشنگ سر من درد گرفته بود. چند بار وسط حرف زدنش طوری گفتم OK که هر کس دیگه ای غیر از اون بود میفهمید باید بس کنه. ولی این بنده خدا همه گیرنده هاشو خاموش کرده بود و هرچی انرژی داشت ریخته بود در طبق اخلاص و از دهان مبارک جهت پخش فیض استفاده میکرد. اونهم چه فیضی... سه فاز آدم میپرید از بس دری وری میگفت. اولش گفتم سرم درد گرفته. باز هم نفهمید منظورم چیه. بعدش که صحبت یکی دیگه از اعضای گروه شد که اونهم خیلی حراف هست. من به عنوان یه قانون کلی گفتم که من نمیفهمم چرا بعضی ها متوجه نیستند که اگر وقتی که حرف میزنند شنونده عکس العمل مثبت نشون نمیده (ترجمه دقیقی از جمله ای که گفتم نیست ولی ترجمه دیگه ای به ذهنم نرسید) منظورش اینه که لطقا خفه شو. برادرمون باز هم نگرفت قضیه رو. من هم دیگه بی خیال شدم و سعی کردم که بر و بکسو قانع کنم که زودتر جلسه رو تموم کنیم وگرنه باید بلند میشدم از جلسه میومدم بیرون ازبس سرم درد گرفته بود. آخه برادر من آدم اینقدر حرف میزنه؟ فکر گوش ما نیستی فکر فک خودت باش. در طول جلسه با خودم گفتم لابد این سیگنالهایی که من واسه این سیب زمینی فرستادم به اندازه کافی گویا نبوده. بعد از جلسه کاشف به عمل اومد که همه گرفتند جریانو غیر از اونی که باید میگرفته.

این صندلی نماد یک سبک هنری هست به نام «د استیل» یا «De Stijl». این سبک (بر خلاف چیزهای زیاد دیگه ای که هلندیها به عاریت گرفته اند) خیلی هلندیه. از مشخصات این سبک اینه که اثر هنری خلق شده (حالا مربوط به هنر محض باشه مثل نقاشی یا هنر کاربردی مثل طراحی صنعتی) از خطوط کاملاْ صاف عمودی و افقی و رنگ های اصلی (نه ترکیبی) ساخته میشه. این سبک هنری بین سالهای ۱۹۱۷ تا ۱۹۳۱ در بین یه مشت هنرمند (بیکار) هلندی رواج پیدا کرده بود. در بین این حلقه هنرمندان که گرد مجله ای که با همین نام (د استیل) منتشر میشد جمع شده بودند از نقاش (مثل موندریان Piet Mondrian و وان در لک Bart van der Leck) تا آرشتیکت (مثل ریت فلد Gerrit Rietveld و اد J.J.P. Oud) پبدا میشده. این نشمینگاه هنری (عکس بالای پست رو میگم) هم اثر هنری جناب رت فیلد هستند (همون میتی کموند خودمون- احترام بگذارید ). حالا اینا رو نوشتم فکر نکنید من اصولاْ به هنر علاقه دارم یا این که چیزی در مورد هنر (یا خدای ناکرده) تاریخ هنر سرم میشه. جمعه ای رفته بودیم موزه مرکزی اوترخت با دو تا از دوستان (که یکیشون طراحی صنعتی میخونه) و دوستان بنده رو در این رابطه توجیه کردند. بقیه اش رو هم از راهنمای موزه و ویکیپدیا کش رفتم و اینجا نوشتم که خیلی با سواد به نظر بیام. حالا خداییش تریپ وبلاگ با کلاس شده یا نه؟

برای حسن ختام هم یه نقاشی خوش استیل از موندریان براتون میذارم:

آخه خداییش کجای این شبیه نقاشیه؟ من بچه که بودم از این چیزا میکشیدم همه بهم میگفتند بی استعداد. البته مواظب باشید این حرفا رو هنریها نخونند. این رفیق شفیق ما که ذکر خیرش در بالا اومد (که طراحی صنعتی میخونه) از دادائیست ها هم برامون صحبت کرد و از نقاشی و البته شعرشون. میگفت (راست و دروغش با خودش) که دادائیست ها وقتی میخواند شعر بگند یه سری کلمه از روزنامه درمیارند بعد میریزند توی یه ظرفی چیزی و به هم میزنند و شانسی یه سری کلمه از توی ظرف در میارند و بغل هم میچینند و این میشه شعر. آخه خدائیش آدم یه سری کلمه رو شانسی بغل هم بچینه شعر ازش درمیاد؟ یعنی چیده شدن رندم کلمات بغل هم میشه هنر؟ آخه آدم دردشو به کی بگه. توی این تعطیلی و تنهایی و ... باید از دست این دادائیست ها هم بکشیم!

هشدار: اگر دارید سعی میکنید با رژیم غذایی وزنتان را کم کنید این پست ممکن است برای شما آثار سوء وزنی داشته باشد!

نه بابا هشدار بالا رو زیاد جدی نگیرید. فقط خواستم بازار گرمی کرده باشم. یادم میاد کوچیک تر (دبیرستانی) که بودم یک کتاب ریاضیات گسسته میخوندم (فکر کنم گریمالدی بود) که توی تمرینهای اون فصلهای اولش اونجایی که اصل ضرب رو میگفت یکی از مساله هاش در مورد انواع ماستهای میوه ای بود که با ترکیب مواد مختلف میشد ساخت یا چیزی شبیه به این. اون موقع فکر میکردم عجب چیز بیمزه ای باید باشه ماست میوه ای. الان با اجازه تون دارم ماست میوه ای میخورم. با طعم هلو (و تکه های هلو داخل ماست). اصلاْ‌ چیز بدمزه ای نیست و در واقع باید بگم که خیلی هم خوشمزه است. از طرف دیگه نمیتونید تصور کنید چقدر دلم برای نون سنگک کنجیدی تنگ شده. خوب این ها دو روی دو تا سکه هستند که هیچ ربطی به هم ندارند.

در واقع پیام اخلاقی پست امروز رو میخوام اول بگم: معنی خوردنیها توی ایران هیچ ربطی به معنی خوردنیها توی هلند نداره. فکرش رو بنید کسی بخواد توی ماست های ایران میوه بریزه و شیرینشون بکنه. فکر میکنم اصلاْ خوشمزه نشه چون که اون ماست اصلاْ برای این کار درست نشده. ولی ماستهای میوه ای فرق میکنند. اصلاْ برای این کار ساخته شدند. یا مثلاْ معنی پنیر توی ایران خیلی فرق داره یا معنی پنیر توی هلند. اولاْ که هلندیها صبحونه و نهار وشام و بین این وعده ها همش پنیر میخورند. کلاْ اگر بهشون پنیر بدید و نون و شیر و سیب زمینی به هیچ چیز دیگه ای احتیاج ندارند و میتونند بدون چیزهای دیگه راحت و خوشحال زندگی کنند. ولی معنی پنیر توی هلند با معنی پنیر توی ایران فرق میکنه. خیلی زیاد هم فرق میکنه. معنی پنیر توی هلند یا معنی پنیر توی فرانسه هم از زمین تا آسمون فرق میکنه. هلندیها عمدتاْ یه جور پنیر دارند و منظورشون از «پنیر» همون یه جور پنیره. البته پنیرهای دیگه رو هم مصرف میکنند ولی معنی «پنیر» براشون همونیه که گفتم. این پنیر هم براساس قدمتش یعنی این که چقدر از ساختنش میگذره به چند دسته تقسیم میشه. مثلاٌ یونگ (جوان)، یونگ بلیخن (چیزی بین جوان و قدیمی)، بلیخن (قدیمی) و اکسترا بلیخن (خیلی قدیمی). اصولاْ پنیر هم هرچی از زمان ساختش بیشتر میگذره به قول خودشون «قوی تر» میشه و به زبون خودمونی عملش میره بالا و به درد هلندیهای از بیخ هلندی میخوره.

توی فرانسه ولی انواع و اقسام پنیرهای جورواجور وجود دارند. میگند توی فرانسه میتونی توی یکسال هر روز یه نوع پنیر جدید بخوری و تا آخر سال هیچ پنیری رو دوبار نخوری. داستان شیر هم توی هلند چیز عجیبیه. این بندگان خدا همشون با نهارشون شیر میخورند. البته وقتی میگم نهار ذهنتون نره طرف نهارای ایران. اینجا منظور از نهار یا نون و پنیره یا یه چیز دیگه ای در همون حد ساده (مثلاْ نون و کره، سالاد و میوه، سوپ). دیگه خیلی که حال بدن به خودشون چندتا تیکه کالباس  یا یه دونه همبرگر یا کروکت (کروکت یه چیز خیلی سختیه که من هنوز نفهمیدم درست چیه و به دلیل حلال نبودن گوشت های رستوران دانشگاه تا حالا نخورده ام و فکر نکنم هیچ وقت بفهمم چی هست) میگیرند. از نظر حجم هم نهارشون از فحش هم بدتره. انگشت کوچیکه پای من هم با نهاری که اینا میخورند سیر نمیشه. ولی چی بگم از شامشون. البته من فقط شامهای رسمی شون رو دیدم. واسه شام اول یه چیزی برای شروع میارند (استارتر) بعد هم دو یا سه سری غذاهای مختلف سرو میکنند و تازه بعدش هم دسر میخورند و کل ماجرا راحت یه ساعت طول میکشه و بعضاْ بیشتر. تازه توی مهمونیهای رسمیشون سی تا قاشق و چنگال و چاقو و لیوان میذارند که هر کدوم واسه یه چیزیه. من هیچ وقت نفهمیدم چرا این همه قاشق چنگال کثیف میکنند. اصل غذا خوردنه که با یه قاشق و یه چنگال و فوقش یه چاقو میشه همه غذاها رو خورد و تازه خوبشو بخواین از همه بهتر دست خود آدمه که کلی هم حالش بیشتره. 

در مورد خوردنی ها توی هلند خیلی حرفهای بیشتری دارم ولی ترجیح میدم بیشتر از این حرف نزنم چون تجربه نشون داده که پست های بلند خواننده کمتری دارند (از روی تعداد کامنت ها میگم).

سلام
سال نوی همه مبارک! تبریک به این بیمزگی توی همه عمرم نگفته بودم شاید. روز پنجم فروردین. از چند هزار کیلومتر مسافت. بدون هیچ صدا و احساس. فقط همین: «سال نوی همه مبارک!».
خوب حالا سوال اینه: آیا بنده دلم برای نوروز توی ایران تنگ شده. باید خدمتتون عرض کنم اگرچه دلم برای آدمهایی که دوستشون دارم (خیلی زیاد) و توی ایران هستند تنگ شده و اگرچه فوق العاده خوشحال میشدم اگر نوروز رو پیششون بودم ولی دلم برای نوروز توی ایران تنگ نشده. دلیلش خیلی ساده است. من از تعطیلی زیاد بدم میاد. اشتباه نکنید از این که خودم زیاد تعطیلات داشته باشم و مسافرت برم و ... بدم نمیاد. از این بدم میاد که همه جا تعطیل باشه. حالا دلیلش هرچی میخواد باشه: نوروز، کریسمس یا مثل این روزا که داریم به ایستر (Easter Time) نزدیک میشیم و همه هلند دو روز تعطیل رسمی هست و دو روز هم بعدش شنبه و یک شنبه هست و جمعاْ میشه ۴ روز تعطیلی. بنده حقیر در کمال خودخواهی ترجیح میدم که من برم تعطیلات ولی همه جا باز باشه و همه سرکار باشند و ... . خوب چرا؟ به خاطر این که من از شهر سوت و کور بدم میاد. مغازه ها اگر بسته باشند آدم دلش میگیره وقتی میره توی خیابون. حالا نمیدونم ایستر تایم اینجا مغازه ها تعطیل هستند یا نه. ولی نوروز بیشتر مغازه ها توی تهران بسته بودند. یادم نمیره  یه سال آخرای تعطیلات نوروز رفته بودم انقلاب کتاب بخرم. یه کتاب معمولی که توی روزای عادی میشه سه سوته پیداش کرد رو نتونستم پیدا کنم. بیشتر مغازه ها تعطیل بودند و تعداد مغازه های باز شاید ۵ تا هم نمیشد. الیته یه ریزه دیر رفته بودم. ولی نه اینقدر که (توی روزای عادی) نتونم اون کتاب رو بخرم.
بگذریم!